ஒரு நாடு, ஒரு தலைமுறைக்குள், வாளேந்திய சாமுராய்கள் ஆண்ட நிலப்பிரபுத்துவச் சமூகத்திலிருந்து ரயில்களும் தொழிற்சாலைகளும் நவீன கடற்படையும் கொண்ட தொழில் வல்லரசாக மாற முடியுமா? பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஜப்பான் அதைச் செய்து காட்டியது. "மெய்ஜி மறுசீரமைப்பு" என்று அழைக்கப்படும் அந்த அதிவேக மாற்றம், நவீன உலக வரலாற்றின் மிக வியப்பூட்டும் அத்தியாயங்களில் ஒன்று.
மூடிய கதவுகளின் ஜப்பான்
1603 முதல் ஜப்பானை உண்மையில் ஆண்டவர்கள் "ஷோகன்" எனப்படும் டோக்குகாவா குல ராணுவ ஆட்சியாளர்கள். பேரரசர் கியோட்டோவில் ஒரு புனிதச் சின்னமாக மட்டுமே இருந்தார். 1630-களிலிருந்து டோக்குகாவா அரசு வெளிநாட்டுத் தொடர்புகளைக் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தியது; நாகசாகியில் டச்சு, சீன வணிகர்களுக்கு மட்டுமே குறைந்த அளவில் அனுமதி இருந்தது. இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாக நீடித்த இந்த அமைதிக் காலத்தில் நகரங்கள், கல்வி, கலைகள் வளர்ந்தன. ஆனால் வெளியுலகில் தொழிற்புரட்சி நடந்துகொண்டிருந்தது.
கறுப்புக் கப்பல்களின் வருகை
1853 ஜூலையில் அமெரிக்கக் கடற்படைத் தளபதி மேத்யூ பெர்ரி, புகை கக்கும் நீராவிப் போர்க்கப்பல்களுடன் எடோ (இன்றைய டோக்கியோ) வளைகுடாவுக்குள் நுழைந்து, ஜப்பான் வணிகத்துக்குக் கதவைத் திறக்க வேண்டும் எனக் கோரினார். ஜப்பானியர் அவற்றை "கறுப்புக் கப்பல்கள்" என்றனர். 1854-இல் மீண்டும் வந்தபோது, ஜப்பான் அமெரிக்காவுடன் கனகாவா ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டது. விரைவில் பிரிட்டன், ரஷ்யா, பிரான்ஸ், நெதர்லாந்துடனும் "சமமற்ற ஒப்பந்தங்கள்" கையெழுத்தாகின. வெளிநாட்டவர்களுக்குத் தனிச் சட்ட உரிமைகளும், சுங்க வரியில் சலுகைகளும் வழங்கப்பட்டன.
வெளிநாட்டு வல்லரசுகளின் முன் ஷோகன் தலைகுனிந்தது பலரைக் கொதிப்படையச் செய்தது. "பேரரசரை மதி, அந்நியரை விரட்டு" என்ற முழக்கம் பரவியது. தெற்கு ஜப்பானின் சட்சுமா, சோஷு ஆகிய சக்திவாய்ந்த பகுதிகளின் இளம் சாமுராய்கள், அந்நியரை விரட்ட முயன்று மேற்கத்தியக் கடற்படைகளிடம் தோல்வியடைந்தனர். அந்த அனுபவம் அவர்களுக்கு ஒரு பாடத்தைக் கற்றுத் தந்தது: மேற்கை எதிர்க்க வேண்டுமானால், முதலில் அதன் அறிவையும் வலிமையையும் பெற வேண்டும்.
1868: பேரரசரின் மீள்வருகை
1867 இறுதியில் கடைசி ஷோகன் டோக்குகாவா யோஷினோபு அதிகாரத்தைப் பேரரசரிடம் ஒப்படைத்தார். 1868 ஜனவரியில் சட்சுமா, சோஷு தலைவர்கள் இளம் பேரரசர் முட்சுஹிட்டோவின் பெயரில் "பேரரசு ஆட்சி மீட்கப்பட்டது" என அறிவித்தனர். டோக்குகாவா ஆதரவாளர்களுடன் நடந்த சுருக்கமான "போஷின் போர்" 1869-இல் முடிந்தது. பேரரசரின் ஆட்சிக்காலம் "மெய்ஜி" (ஒளிமிக்க ஆட்சி) என்று அழைக்கப்பட்டது; தலைநகர் எடோ "டோக்கியோ" (கிழக்குத் தலைநகர்) எனப் பெயர் மாற்றம் பெற்றது. 1868 ஏப்ரலில் வெளியான "ஐந்து அம்சச் சத்தியப் பிரமாணம்", ஆலோசனை மன்றங்கள், பழைய தீய வழக்கங்களைக் கைவிடுதல், "உலகெங்கும் அறிவைத் தேடுதல்" ஆகியவற்றை உறுதியளித்தது.
அதிவேகச் சீர்திருத்தங்கள்
அடுத்த சில தசாப்தங்களில் புதிய அரசு ஜப்பானின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பையே மாற்றியது:
- 1871: நிலப்பிரபுக்களின் "ஹான்" பகுதிகள் ஒழிக்கப்பட்டு, மைய அரசின் கீழ் மாகாணங்கள் உருவாக்கப்பட்டன
- இவாகுரா தூதுக்குழு (1871–73): அமெரிக்கா, ஐரோப்பாவின் அரசு, தொழில், கல்வி முறைகளை நேரில் ஆய்வு செய்த உயர்மட்டக் குழு
- 1872–73: கட்டாயத் தொடக்கக் கல்வி, முதல் ரயில் பாதை (டோக்கியோ–யோகோஹாமா), நாடு தழுவிய கட்டாய ராணுவ சேவை
- சாமுராய் சலுகைகள் ரத்து: வாள் ஏந்தும் உரிமையும் பரம்பரை உதவித்தொகையும் படிப்படியாக நீக்கப்பட்டன
- தொழில்மயமாக்கல்: அரசு நிறுவிய பட்டு நூற்பாலைகள், கப்பல் கட்டும் தளங்கள், சுரங்கங்கள்; பின்னாளில் தனியார் வணிகக் குழுமங்களுக்கு மாற்றம்
இந்த மாற்றங்கள் அனைவரையும் மகிழ்விக்கவில்லை. சலுகைகளை இழந்த சாமுராய்களின் அதிருப்தி 1877-இல் சைகோ டகாமோரி தலைமையிலான "சட்சுமா கிளர்ச்சி"யாக வெடித்தது. விவசாயிகளிலிருந்து திரட்டப்பட்ட புதிய தேசிய ராணுவம் அதை அடக்கியது. பழைய வீரர் வர்க்கத்தின் சகாப்தம் முடிந்ததற்கான அடையாளமாக அது பார்க்கப்படுகிறது.
அன்றாட வாழ்க்கையிலும் மாற்றம் தெரிந்தது. 1873-இல் ஜப்பான் மேற்கத்திய கிரிகோரியன் நாள்காட்டியை ஏற்றது. அரசு அதிகாரிகள் மேற்கத்திய உடைகளை அணியத் தொடங்கினர்; செய்தித்தாள்கள், அஞ்சல் சேவை, தந்தி, எரிவாயு விளக்குகள் நகரங்களுக்கு வந்தன. "ஜப்பானிய ஆன்மா, மேற்கத்தியத் தொழில்நுட்பம்" என்ற கருத்து அக்காலத்தின் வழிகாட்டும் சிந்தனையாக இருந்தது.
அரசியலமைப்பும் வல்லரசு எழுச்சியும்
1889 பிப்ரவரி 11 அன்று, பெரும்பாலும் ஜெர்மனியின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றிய மெய்ஜி அரசியலமைப்பு அறிவிக்கப்பட்டது. "டயட்" என்ற நாடாளுமன்றம் உருவானது; ஆனால் வாக்குரிமை சொத்துடைய ஆண்களில் ஒரு சிறு பகுதிக்கே இருந்தது; உச்ச அதிகாரம் பேரரசரிடமே இருந்தது. ராணுவ வலிமையும் வேகமாக வளர்ந்தது. 1894–95-இல் சீனாவையும், 1904–05-இல் ரஷ்யாவையும் ஜப்பான் போரில் தோற்கடித்தது. ஒரு ஆசிய நாடு ஐரோப்பிய வல்லரசை வென்றது உலகையே திடுக்கிட வைத்தது. 1911-க்குள் சமமற்ற ஒப்பந்தங்கள் முழுமையாகத் திருத்தப்பட்டு, ஜப்பான் மேற்கத்திய வல்லரசுகளுக்குச் சமமான அந்தஸ்தைப் பெற்றது.
இரு முகம் கொண்ட மரபு
1912-இல் பேரரசர் மெய்ஜி மறைந்தபோது, ஜப்பான் முற்றிலும் வேறு நாடாக மாறியிருந்தது. மேற்கின் தொழில்நுட்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டே தனது பண்பாட்டு அடையாளத்தைக் காத்த முயற்சி, பின்னாளில் பல வளரும் நாடுகளுக்கு ஒரு முன்மாதிரியாகப் பேசப்பட்டது. ஆனால் அதே காலகட்டத்தில் தொடங்கிய ராணுவவாதமும், 1895-இல் தைவான், 1910-இல் கொரியா எனத் தொடங்கிய காலனி விரிவாக்கமும், அண்டை நாடுகளுக்குப் பெரும் துயரத்தைக் கொண்டு வந்தன; இறுதியில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் பேரழிவுப் போர்களுக்கும் வழிவகுத்தன. மெய்ஜி மறுசீரமைப்பின் வரலாறு, நவீனமயமாக்கலின் சாதனைகளையும் அதன் ஆபத்துகளையும் ஒருசேரச் சொல்லும் பாடம்.
